Body

Het touwtje van de jojo

Het touwtje van de jojo

Zoals jullie van mij weten, ben ik nagenoeg mijn hele leven bezig met mijn gewicht. Ik ben een over-eter en welke behandeling of strategie ik ook probeer, ik kom er niet vanaf. Het resultaat is dat ik enorm jojo. In periodes dat het me slecht gaat, lukt het me nog steeds niet om een andere manier te vinden om stoom af te blazen dan te eten. Door de quarantaines en medicijnen in combinatie met eetbuien ben ik de afgelopen twee jaar 20 kg aangekomen. Ik kan wel huilen als ik eraan denk dat ik niet blij was met mijn gewicht toen en nog wilde afvallen. Het lukt me nu niet eens langer dan een week 2 kg af te vallen. Mijn lijf past me niet meer, mijn kleding past me niet meer en ik word er ongelukkig van.

Normaal gesproken beweeg ik voldoende, dat is het probleem niet. Ik val er door de eetbuien alleen niet van af – ik blijf door bewegen op gewicht. Nu ben ik pas hard gevallen en kan ik door een scheur in een pees niet sporten, nauwelijks fietsen en lastiger wandelen. Dus wordt het nog erger. Ik zit tegen mijn tranen te vechten bij de huisarts als ze me vertelt dat ik alleen kan afwachten. “Het beste zou nu zijn om te zwemmen. Maar ja, dat kan niet.” (Ik denk: wetsuit en lokale plas? Maken ze plus-size wetsuits? Ducttape op mijn mond na het avondeten? – Ik wou dat ik kon zeggen dat ik dat laatste alleen als grap heb overwogen.)

Omdat vechten niet meer werkt, heb ik besloten de handdoek in de ring te gooien. Ik ga passende kleding in mijn maat kopen, in plaats van de hele dag aan knopen te frunniken en stof uit mijn oksels te trekken en te hopen dat ik vanavond en morgenavond en de avond erna en die erna wel ‘verstandig’ ben. Maar dan. Kringlopen hebben heel weinig in grote maten – tenzij ik me als mijn oma wil kleden. De weinige bestaande plus size sustainable brands zijn niet mijn smaak. Heel gek, maar ik wil geen lounge wear, rib-tuinjurken of mannenkleding. En als ik iets zie dat me bevalt, dan moet ik het importeren. Dure stukken, met nul garantie dat het me gaat passen. Dikkere lijven zijn inderdaad lastiger, dus de slagingskans is stukken kleiner. Kleding de plas laten overvliegen is ook niet duurzaam, en als er wat kwijtraakt in de post, dan is het mijn probleem.

Dus deze keer koop ik nieuw en bij doorsnee merken, tegen mijn principes van de laatste jaren in. Ik kan niet meer mee in de ‘gewone’ kleding, dus zoek ik bij Zizzi en andere webwinkels waar maat 46 niet het einde van de rit is. Want in winkels waar maat 46 de grootste maat is, pas ik vaak niet in de gezegde maat 46, die eerder 44/46 is.

Ik denk dat veel dunnere mensen geen flauw idee hebben hoe het is om dit landschap te navigeren. En daarmee de mode-industrie niet. Waarom niet trouwens? Wat heeft het voor zin om dikke mensen ook nog eens te straffen met lelijke kleding of bijna geen keus? Ik voel me al rot genoeg, omdat ik weet dat mijn huidige gewicht niet sociaal geaccepteerd wordt. De hoekjes van de (online) wereld waar men dat niet of minder vindt, proberen met een grote glimlach en gigantisch optimisme te doen alsof de wereld geweldig is, als jij eenmaal je lijf accepteert. Ze accepteren geen negativiteit of twijfel. Maar hoe accepteer je een lijf dat elke paar jaar een andere maat heeft? Bovendien, een eetstoornis moet je niet willen accepteren, dat is gewoon een probleem.

De momenten waarop ik denk dat het goed gaat en iets heb gerealiseerd wat vast te houden is, zijn de momenten dat het met mij beter gaat en ik de energie heb om mijn eetbuien in te tomen. Zodra ik een levensveranderende situatie meemaak, en die heb ik de afgelopen jaren net iets te vaak gehad, kan ik dat niet meer. Ik zal eerst die eetstoornis voorbij moeten – maar hoe, daar heb ik nog nooit een antwoord op gekregen. Zelfs niet bij de obesitaskliniek waar ik bijna een jaar liep. Dus nu zit ik in een dikkerds-limbo. Niet positief of tevreden genoeg voor de happy at every size‘ers, niet dun genoeg voor gewone kleding of sociaal begrip.

Dus een nieuw besluit. Ik ga even stoppen het touwtje van de jojo proberen door te knippen. Er is genoeg gaande in mijn leven momenteel. Zoals mijn zus zegt, het is wat het is. Edit: ik bedenk me nu dat het moment dat ik niet meer tegen mijn gewichtstoename vecht en ik besluit nieuwe kleding te kopen, meestal het eerste teken is dat het weer de goede kant op gaat. Puntje om op te slaan. Zoals mijn moeder zegt, een mens is nooit te oud om te leren.

Zo. Dat lucht op. Nu ik besloten heb dat ik het niet vandaag of morgen kan oplossen, kan ik gaan genieten van de lente-capsule die ik besteld heb. Het schuldgevoel dat dat niet duurzaam is, dat pak ik er niet bij. Ik verdien intussen een pauze van streng zijn voor mezelf, geloof ik. Over een maand of wat check ik weer in.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial