Wat wil je worden als groot bent?

Screenshot van Emilie Wapnick tijdens haar Tedtalk. Kort krullend haar, bloes met drukke print dichtgenkoopt tot haar nek. Clicker in de hand. Blauwe achtergrond.

Vanmorgen had ik een interview voor TextielPlus met Ginni Fleck, de eigenaar van DIY Textile School. Ik volg daar zelf een opleiding textielkunstenaar, dus dat was heerlijk. Je kunt dan als interviewer meteen de diepte in, de verkenning en kennismaking kun je lekker overslaan. Het stuk gleed daarna van mijn pen, Ginni reageerde vliegensvlug en het ligt nu bij de hoofdredacteur.

Praten met Ginni gaf me inspiratie, op meerdere manieren. Allereerst haar veerkrachtigheid en flexibiliteit. Door corona moet ze haar plannen voor de komende jaren wijzigen. En hoewel ze het lastig vindt, gaat ze met een glimlach volle kracht vooruit. ‘Als God een deur sluit, opent hij een raam,’ citeerde ze haar favoriete film, The sound of music. Zelfmedelijden? Ze zet een keertje Ik heb een heel zwaar leven van Brigitte Kaandorp op, en dan is ze er meteen vanaf.

Daarnaast gaf ze me een tip, een TedTalk, ‘Waarom sommigen van ons geen ware roeping hebben‘ van Emilie Wapnick. Ik heb hem meteen opgezet. En dat bleek een kleine openbaring. Wapnick richt zich eerst tot het publiek: ‘Wie heeft wel eens de vraag gekregen “Wat wil je worden, later als je groot bent?”‘ Ik lach. Iedereen steekt een hand op. ‘En wie is daar wel eens angstig om geweest?’ Ik knik. Wapnick ook. Ze noemt zichzelf een ‘multipotentialite’. Iemand die ergens vol induikt, alles uitpluist, dan klaar is en weer iets anders gaat doen. Ze kan en wil zich niet beperken. En ze wil dat anderen de vrijheid voelen haar voorbeeld te volgen. Fleck heeft met die gedachte haar textielopleiding opgezet, geen beperkingen, steeds iets nieuws. En daarom ging ik haar opleiding volgen. Ik wilde me bekwamen in nieuwe technieken, me breder ontwikkelen.

En zo ben ik dus uitgekomen op mijn machinebreiwerk, om dat mee te nemen als loopbaanoptie. De twijfel die ik heb gehad om dat te vermelden op deze site — nog afgezien van het feit dat breien als ambacht niet serieus genomen wordt — bleek de vraag: hoe verbind ik dit met mijn andere werk? Daarmee worstelde ik de afgelopen tijd. Wat wil ik? Breien? Schrijven? Ik doe nu alles, maar ik zal toch moeten kiezen. Zo hoort dat. Anders snappen mensen het niet. Het antwoord ligt in Wapnicks praatje. Dat hoeft helemaal niet.

Deze TedTalk geeft me net dat laatste zetje toestemming om het gewoon zo te laten. Ik ben ook een multipotentialite. Ik wil iets tot in de puntjes uitzoeken en dan ben ik klaar. Dan moet ik nieuw onderzoek gaan doen, op welke manier dan ook. Ik wil niet maar een enkel ding doen en me daar altijd toe beperken, net als Ginni Fleck en Emilie Wapnick dat niet willen.

Maar het ironische is dat juist de toestemming om een multipotentialite te zijn, me niet te willen beperken, betekent dat ik ineens de rode draad zie in mijn werk. Ik wil niet breien. Ik wil niet schrijven. Ik wil verhalen vertellen. Dat heb ik altijd al gewild. Verhalen van bestaande mensen. Van mezelf. Van Fleck en Wapnick en alle mensen die een inspiratie zijn voor anderen. Mensen die nieuwe dingen uitzoeken, die proberen hun wereld te verbreden of te verbeteren. Die datgene wat we allemaal denken te weten niet voor lief nemen. Die zich niet laten beperken tot wat de wereld nu is, wat de ongeschreven regels nu voorschrijven. Ook met breien kan dat, alhoewel op een meer abstracte manier.

Wat ik wil worden later als ik groot ben? Een goed verhaal. Met meerdere plotlijnen en driedimensionale personages. Ik ben het aan het maken.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial